Cemal Hünal’ı bilirsiniz, ıssız adamdır kendisi. Zaman geçtikçe sanki o ıssız adamlık ona yapışmışta kalmış gibi. Yada izleyicen aldığı güzel telkinlerle o böyle kalmak istedi. Melis Birkan’ı görmek sanırım daha eğlenceli olurdu filmde. Ama Ezel’in Bahar’ı Sedef Avcı’da bende varım dediğini gösterdi.

Herkesin sıkıldığı, noktayı koymayı istediği o kadar çok şey vardır ki. Ama hayat öyle birbiriyle girintili olmuş ki evimizden bir toplu iğneyi bile elden çıkartırken canımızın ne kadar acıdığını şu an bile hisseder gibi oluyorum. Hayır demenin zorluğu ve hayatımızı ne kadar içinde olduğunu sanırım bir çok kişi yaşıyor ve uzun sürede yaşayacak. Filmde yeni başlangıçların aslında sanıldığı kadar zor olmadığını ve bir anlık ivmeyle ne kadar kolaylaştığını görüyoruz. Bazen yapmak gerekiyor sanırım…

Gelelim filmin konusuna;

Metropollerde yaşayan kadın ve erkek ilişkileri hakkında çok eğlenceli ve samimi bir anlatım diline sahip olan film, Aşkın, dostluğun, arkadaşlığın, ve insanların içinde bulunduğu şehir yaşamının, hayattaki yerini vurgulayacak.

Film gibi hayatlara devam…