Filmin yapımcısı, senaryo yazarı, yönetmeni ve başrol oyuncusu Charles Chaplin ‘dir. Ayrıca filmin müzikleri de Charles Chaplin’e aittir. Filmin diğer başrol oyuncusu ise Paulette Goddard ‘dır. Chaplin, aralarındaki yaş farkına rağmen çekimler bittikten sonra rol arkadaşı Goddard ile evlendi, bu Chaplin’in 3. evliliğiydi.

1930′lu yıllarda hüküm süren Büyük Ekonomik Buhran sırasında makineleşmenin de etkisi ile bozulan ekonomik ve toplumsal koşulları, artan işsizlik sorununu dile getiren bu film Charlie Chaplin’in ilk kez 1914 yılında yarattığı Küçük serseri (Şarlo) tiplemesine dayanan son filmdir. Her filminde daha da mükemmeliyetçi olan Chaplin, “Asri Zamanlar”‘ı o dönem için rekor sayılabilecek bir süre olan 10 ayda çekmiş ve kurgu öncesi 100 kilometre uzunluğunda negatif film harcamıştı. Chaplin’in “Modern Times”‘da Komünizm propagandası yaptığı ileri sürüldüğü için film ABD’de gişede pek başarılı olamadı, 1,5 milyon dolara malolan film ancak 1 milyon dolar hasılat yaptı. Aynı nedenle Almanya ve İtalya’da da yasaklandı. Avrupa’nın geri kalanında ise çok büyük başarı kazandı.

Her ne kadar filmde bazı ses ve müzik efektleri kullanılmış da olsa bu sessiz bir filmdir ve Chaplin’in çevirdiği son sessiz filmdir. Chaplin bu ‘sessiz’ filmi çevirdiği tarihte sinemada ses yaklaşık 10 yıldan beri kullanılmaktaydı. Chaplin, sessiz filmlerin duyguları daha iyi yansıttığını düşünüyordu.

Amerikan Film Enstitüsü (AFI)’nin “tüm zamanların en iyi filmleri” arasında 78. sırada gösterdiği “Asri Zamanlar”, 1989 yılında Amerika Birleşik Devletleri Kongre Kütüphanesi tarafından “kültürel, tarihi ve estetik olarak önemli” filmler arasına seçilerek ABD Ulusal Film Arşivi’nde muhafaza edilmesine karar verilmiştir.

Konusu
Bir fabrikada montaj hattında monoton bir işte ve delicesine bir tempoda çalıştırılan bir işçi (Charles Chaplin) tempoya ayak uyduramaz ve zamanla ruhsal çöküntüye uğrar. Monoton vida sıkma işinden alınarak deneysel bir ‘otomatik yemek yedirme makinası’nda kobay olarak kullanılır. Bir dizi şanssız olay sonucunda patronları onun delirmiş olduğuna kanaat getirerek bir akıl hastanesine gönderirler. Buradan çıktığında da tesadüfen elinde salladığı kırmızı bir bayraktan ötürü komünist bir provokatör zannedilerek bu kez de hapishaneye gönderilir. Burada toplu bir firarı engellediği için ödül olarak serbest bırakılır. Sokakta babası grev sırasında öldürülen bir genç kızla (Paulette Goddard) tanışır ve onun arkadaşı ve koruyucusu olur. Ona bakabilmek için birkaç işe girer ama hepsinden de kısa sürede atılır, zaman zaman da tekrar hapse girer çıkar. Hapiste olduğu bir zamanda kız gece kulüplerinden birinde dansöz olarak çalışmaya başlar ve Şarlo’ya da aynı yerde bir iş bulur. Serbest bırakıldıktan sonra işe başlayan Şarlo, masalara şarkı söyleyerek servis yapan bir garson olarak kısa sürede büyük bir başarı kazanır, ama bu mutlulukları uzun sürmez. Zira yetimhane yetkilileri kızı geri alabilmek için peşlerindedir ve ikili mecburen oradan kaçmak zorunda kalır. Bütün olanlardan yılan genç kız moralsiz bir şekilde “Bunca zahmete değer mi?” deyince Şarlo ünlü repliğini tekrarlar: “”Gülümse, umudunu kaybetme, başaracağız” (Filmin tema müziğinin adı da Smile dır (Türkçesi: Gülümse) ve bu replik sinema tarihine ara yazısı ile verilmiş son replik olarak geçecektir). Son sahnede tüm Şarlo filmlerinde olduğu gibi ikiliyi Kaliforniya otoyolunda yeni maceralara doğru giderlerken görürüz.

Oyuncu Kadrosu

• Paulette Goddard – Kimsesiz sokak çocuğu
• Henry Bergman – Kafe sahibi
• Tiny Sandford – Koca Bill
• Chester Conklin – Tamirci
• Hank Mann – Soyguncu
• Stanley Blystone – Sokak çocuğunun babası
• Al Ernest Garcia – Electro Çelik şirketinin başkanı
• Richard Alexander – Charlie’nin hücre arkadaşı
• Cecil Reynolds – Papaz
• Mira McKinney – Papazın karısı
• Murdock MacQuarrie – J. Widdecombe Billows
• Wilfred Lucas – Çocuk polisi
• Edward LeSaint – Şerif Couler
• Fred Malatesta – Şef garson
• Sammy Stein – Türbin operatörü
• Juana Sutton – Göğsü düğmeli elbisesi olan kadın
• Ted Oliver – Billows’un yardımcısı
• Norman Ainsley – Billows’ assistant (uncredited)
• Bobby Barber – İşçi
• Heinie Conklin – Üretim bandındaki işçi
• Gloria DeHaven – Gamin’in kızkardeşi
• Frank Hagney – Dok işçisi
• Chuck Hamilton – İşçi
• Lloyd Ingraham – Kafe patronu
• Walter James – Üretim bandının formeni
• Edward Kimball – Doktor
• Jack Low – İşçi

Film Müziği
Resmi kayıtlara göre “Asri Zamanlar”‘ın müziğini bizzat Charlie Chaplin bestelemişti, ancak parçaların düzenlemelerini yaparken kendisine Alfred Newman yardımcı olmuştu. Filmin romantik tema müziği Smile’a sonradan şarkı sözleri de yazılmıştı. Pop müziğinin günümüzde bile çok tanınan bu popüler parçasını önce Nat King Cole plak yapmıştı. Arkasından da Diana Ross, Michael Bublé, Michael Jackson, Liberace, Judy Garland ve Madeleine Peyroux gibi birçok ünlü şarkıcı bu şarkının coverlarını yapmışlardı.

Film Hakkında Notlar

• 1989 yılında Kongre Kütüphanesi tarafından kültürel öneminden dolayı filmin Amerikan Ulusal Film Arşivi’nde muhafaza edilmesine karar verilmişti.
• Amerikan Film Enstitüsü 2007 yılında filmi tüm zamanların en iyi filmleri sıralamasında 78.ci olarak ilan etmişti.
• “Asri Zamanlar”, her zaman IMDb’nin “en iyi 250 film” listesine girmekte ve sıralamada sürekli olarak üst sıralarda yer almaktadır.
• Filmin tema müziği olan Smile’ı da Charles Chaplin bestelemişti. Bu müzik daha sonra Jerry Lewis tarafından tanıtım/sinyal müziği olarak kullanılmıştı.
• Film o yıllarda Almanya ve İtalya’da yasaklanmıştı.
• ABD’de Amerikan Aleyhtarı Faaliyetler Komitesi 1947 yılında politik bakış açısı nedeni ile bu film başta olmak üzere Chaplin’in bazı filmlerinden dolayı onun bir komünist olduğuna kanaat getirmişti. Chaplin bu iddiayı şiddetle reddetmiş ve çok kırılmıştı. Bundan sonra da ülkeyi terkederek İsviçre’de yaşamaya ve bir daha asla Amerika’ya dönmemeye yemin etmişti. 1952 yılında İsviçre’ye yerleşti ve 1977′deki ölümüne kadar orada yaşadı.
• Bazı deneysel filmler hariç tutulduğunda bu film sinemada konuşmaların ara yazıları ile verildiği son uzun metrajlı büyük film olarak tarihe geçmiştir. Hatta filmin sonunda Charlie Chaplin’in sözü olan “Gülümse,umudunu kaybetme, başaracağız” repliği ara yazısı ile verilmiş son replik olarak sinema tarihine geçmiştir.
• Chaplin bu filmde birlikte rol aldığı Paulette Goddard ile kamuoyunu fazlasıyla meşgul edecek uzun süreli bir birliktelik yaşadı. O zaman Chaplin 47, Paulette ise 26 yaşındaydı.
• Chaplin bu filmi aslında sesli olarak çekmeyi düşünüyordu, hatta diyaloglarını bile yazmıştı. Ancak “küçük serseri” karakterinin pandomime daha uygun olduğunu düşünerek bundan vazgeçti ve filmi sessiz çekmeye karar verdi. Ancak filmde gene de bir miktar ses kullanılmıştır. Teknolojiyi temsil eden şeylerden sesler duyulmaktaydı, örneğin fabrika müdürünün kullandığı görüntülü iletişim aygıtlarından, mekanik satış elemanından ve hapishane müdürünün odasındaki radyodan sesler geliyordu. Bir de garson olarak çalıştığı restoranda Chaplin uydurma İtalyanca ile bir şarkı mırıldanıyordu. (Bu şarkının ana melodisi, Chaplin’in arkadaşlarıyla öğle yemeklerini yedikleri bir lokantada sık sık söyledikleri I Want a Lassie adlı şarkıya aittir.

Filmden Kareler

Yazan:

Çeviren: Başar Sabuncu, Bilge Emin

Yöneten: Işıl Kasapoğlu

Dekor Tasarım: Nurettin Özkönü

Giysi Tasarım: Gülümser Erigür

Işık Tasarım: İ. Önder Arık

Müzik: Cenap Oğuz

Rol Dağılımı: Bülent Emin Yarar, Yetkin Dikinciler, Gülen Çehreli, Cenap Oğuz

Konu:
Dünyaca ünlü Sırp yazar Duşan Kovaçevic’in yazdığı Başar Sabuncu ve Bilge Emin’in dilimize çevirdiği “Profesyonel” isimli tiyatro oyununda, Yugoslavya’daki büyük dönüşümden önceki ve sonraki toplumsal-politik yaşamı, bir entelektüelin yaşamöyküsü içinde, karakomedi türünde ve ironik bir üslupla anlatıyor. 40 yaşlarında bir edebiyat adamı, bir sekreter ve bir gizli polisin süprizlerle dolu soluk soluğa izlenecek hikayesi.

Tiyatro Oyunundan Sahneler

Kaynak: Devlet Tiyatroları

Yönetmen: Michael Greenspan
Senarist: Christopher Dodd
Oyuncuar: Adrien Brody, Caroline Dhavernas, Ryan Robbins
Konusu: Kaza yapmış bir arabanın içinde gözlerini açan adam hafızasını tamamen kaybetmiş; hatta kendi ismini bile hatırlamamaktadır. Sıkışan bacağını kurtardıktan sonra gelişen olaylar karşısında ne yapacağını şaşıran adamın tek gayesi hayatta kalmak olacaktır.

Ata Demirer ve Demet Akbağ’ın başrollerini oynadığı “Eyvah Eyvah” filmi…

Kendi dünyasının çizgilerini bilen ve o çizgiler dahilinde hayatını devam ettiren Hüseyin (Ata Dermirer) Müjgan’a aşıktır. Ama aşkını bir türlü fırsat bulupta söylemez…Kendi isteklerini bir kenara koyarak dedesinin arabası için ninesinin sakladığı paralardan alan Hüseyin o zamana kadar o doğmadan öldüğü söylenen babasının aslında çocukluğunda yaşadığını öğrenir ve onu bulmak için aşkından ve yaşadığı yerden vazgeçerek İstanbul’un yolunu tutar. Hüseyin’in babasını ararken ki süreçte yaşanan olayları anlatıyor film.

Filmin en hoş tarafı belkide Hüseyin karakterinin doğallığı masumluğu içerisinde hayatında ulaşmaya çalıştığı hedeflerinin olması sanırım. Filmin komik olduğunu zaten biliyorsunuz, ama bu komiklik bel altı küfürlerden ziyade güzel hazırlanmış senaryodan kaynaklanıyor. Küfür komedisi yok denecek kadar az. O yüzden tercihli filmlerden biri.

Gülmenin garanti olduğu filmi seyretmenizi ısrarla tavsiye ediyorum. İyi seyirler hepinize…

Başleyooooor işte başleyoooor! Buyurun efendiler, gelin sahne-i pencerimize şevk-ü can olun. Ey Ahalii duyduk duymadık demeyin. Temaşa aleminin 7 düvele nam salmış, yedi diyardan nam getirmiş doksan altı nokta üç multikulti radyosunun medar-ı iftaharı Afeti devranı Peruz ve Şamram hanımlara , Küçük amelyalara, Küçük Virjinlere kulak veriiin!

Evet belki de yaşasalardı bugün bile tellallar böyle bir çağrıyı bir tiyatro önünde yapmayacaklardı. Ancak bundan yaklaşık 150 yıl önce, Türkiye’de başlayan bir müzikal tiyatro geleneğinin ilk adımları, ilk çağrıları böyle başlar.

1870’ler de İstanbul’da başlayan bir tiyatro geleneğidir Kanto. Batıya açılmaya çalışan Osmanlı’nın sahnede kadını keşfetmek üzere olduğunun da habercisidir aynı zamanda. Kadın, müzik ve mizahın olduğu yerde koca bir imparatorluk geleneği bile direnemez ve İstanbul’un eğlence hayatı bir anlamda kanto ile çemberinden çıkar. Kadını tüller arasında, cumbalar ardında keşfetmeye alışık Türk erkeğinin yeni bir hayata yüzünü çevirmesidir bu şarkılı dans gösterisi.

İtalyanca şarkı söylemek demek olan Cantare’den gelen kanto, İstanbul tiyatrolarına girerken daha kadınsı, daha oynak, daha cilveli ve daha bir Osmanlıdır. Tango gibi hakkettiği vefayı göremese de, anılarda hakkettiği yeri hep tutmuş, ama değişen bir toplumun hayal ve eğlence dünyasından da aynı şekilde sessiz sedasız kaybolmuştur.

Kantonun başlangıcı genellikle 1870 olarak anılır. Seyyar bir tiyatrodan kalan mirastır İstanbul’a Kanto. Ama zamanla Türk müziği ve makamları kullanılarak hazırlanan sahne gösterisine dönüşür. Sahnede dans edilerek söylenen bu şarkılar için, Türk müzikalinin başladığı nokta bile diyebiliriz.

İlk kez Türk tiyatrosunun kurucularından Güllü Agop tiyatrosunda yer alır ve amaç seyirci çekmektir. Güllü Agop Tiyatrosu’ndan Galata ve Beyoğlu’na Şehzadebaşı’na Direklerarası’na kadar yol alır Kanto. İsmail Dümbüllü,nün anılarından öğrendiğimiz kadarıyla da ilk kantocu ermeni asıllı Aranik Hanımdır. Amelya takma ismiyle sahneye çıkan ilk müslüman kantocu ise; ilk türk tiyatrocu olarak bilinen Afife jale’den de çok önce sahneleri dolduran Kadriye hanımdır.

Düetto kantolarda sahneye iki şarkıcı çıkar. Rengarenk sahnede, cıvıl cıvıl iki kantocu karşılıklı tartışma içine girerler. Genellikle kadın- erkek çelişkisi ve ilişkileri üzerine kurulu olan bu kanto türü, toplumun değişen ihtiyaç ve beğenilerine zamanla ayak uyduramaz.

Kanto dünyasının devleri sayabileceğimiz Peruz, Şamran Hanım Virjin ve Kamelya hanımların dönemi, özellikle Cumhuriyetin ilk yıllarından sonra tarihe karışmaya başlar. Yalnız buna rağmen kantoyu yaşatmaya çalışan Huysuz Virjin, Nurhan Damcıoğlu gibi isimler bu türün son şarkılarını bugünlere aktarmaya çalışırlar. Burada Huysuz Virjin’in özel bir yeri vardır çünkü huysuz Virjin; muhafazakar Türk toplumunda kadın rolünde sahneye çıkan, şarkı söyleyen erkek olması itibarı ile öncüdür.

Nurhan Damcıoğlu ise, özellikle kantonun son dönemini hayal meyal yakalayabilenler için daha çağdaş ama kıpır kıpır ve tam bir güncel kantodur. Viran eylenmiş sahnelerden; Beyoğlundan, bugün artık direkleri bile kalmamış direklerarasından arta kalan bir dünyanın silinmek üzere olan izlerinde yürümeye çalıştık. Sevdim a dostlar e ben diyen, ermeni; rum aksanlı şarkıcıların, leblebici kantosu, arabacı kantosu söyleyerek yürekleri kafeslerinden alıp götürenlerin dünyasına dair ne söylersek söyleyelim, tangoya verilen itibarı iade edemeyiz. Ama en azından bir buruk perdeyi yüreğimizde çalan ve okuyan kantocular için bir kez daha, son bir kez daha kaldırabiliriz. Açılsın Perde, Yıkılsın sahneee! Huzurlarınızdaaa Küçük Neziheeee Hanım ve meşhur Kanamam Aldanamam Kantosu

Filmin konusuna gelince;Yusuf, eşi Zeynep’le birlikte mutlu bir hayatı vardır. Bu mutlu hayatlarına devam ederken yaşadıkları bir terör patlaması sonucu tüm hayatları alt üst olur. Tam da aynı zamanda dünyada 11 Eylül faciası yaşanır. Ve Yusuf’un çarpıcı hikayesi başlar… Ve Yusuf, 11 Eylül hadisesi yaşanmadan beş sene evvel Afgan iç savaşının kızıştığı bir dönemde Mevlevi arkadaşlarıyla birlikte insani yardım amaçlı olarak Afganistan’a gitmeye karar verir. Afganistan’da içinde küçük bir kliniğin, aşevinin ve eğitim merkezinin bulunduğu insani yardım merkezini açarlar. Tüm bu faaliyetlere devam ederken Yusuf, dünyanın kaderini değiştirecek bir gençle tanışır. Yusuf filmde, geçmişte verdiği bir kararı sorguluyor ve kendisiyle yüzleşme sürecine giriyor.

Herkesin sıkıldığı, noktayı koymayı istediği o kadar çok şey vardır ki. Ama hayat öyle birbiriyle girintili olmuş ki evimizden bir toplu iğneyi bile elden çıkartırken canımızın ne kadar acıdığını şu an bile hisseder gibi oluyorum. Hayır demenin zorluğu ve hayatımızı ne kadar içinde olduğunu sanırım bir çok kişi yaşıyor ve uzun sürede yaşayacak. Filmde yeni başlangıçların aslında sanıldığı kadar zor olmadığını ve bir anlık ivmeyle ne kadar kolaylaştığını görüyoruz. Bazen yapmak gerekiyor sanırım…

Gelelim filmin konusuna;

Metropollerde yaşayan kadın ve erkek ilişkileri hakkında çok eğlenceli ve samimi bir anlatım diline sahip olan film, Aşkın, dostluğun, arkadaşlığın, ve insanların içinde bulunduğu şehir yaşamının, hayattaki yerini vurgulayacak.

Film gibi hayatlara devam…

Ama yanıldık, hemde baştan sona yanıldık. Gördük ki insanın aşkı yaşaması, bunu kitaplarda yaşatması ile filme aktarması bambaşka yollar. Ne kadar zor olduğunu görmüştür sanırım filmin pek seyirci toplayamamasından. Birbirine bağlı değil gibi olan hayatların birbiriyle olan bağlantılarını anlatıyor film. Hikayedeki kopukluk ise kendi başına sorun zaten. Belkide filmin etkisini azaltanda bu oldu.Daha derli toplu olsaydı daha çok izlenebilirdi. Ama beni pek etkilemedi.

Gelelim filmin konusuna; Can, delice sevdiği Aybige ile bir hafta sonra evlenecektir. Ama hayatının kadınını çocukluk arkadaşı Ilgaz’la tanıştırdığında, garip bir şey olur: Ilgaz’ın Aybige’ye karşı tutumu, şaşılacak kadar soğuktur.

En güvendiği arkadaşının bu tavrı, Can’ın nişanlısından kuşku duymaya başlamasına, Aybige’nin de huzursuz olmasına yol açar. Ama Ilgaz’ın intihar saplantılı ağabeyi Harun çıkagelince, olayların seyri birdenbire değişir. Beklenmedik sırların açığa çıkmasıyla nikâhtan önceki son hafta Aybige, Can ve Ilgaz için hayatlarının sınavına dönüşecektir.

Yeni bir filmde görüşmek üzre.

Çok güzel kurgulanmış ve efektleri ile bezenmiş bir film.

Filmin son anına kadar yerimden kıpırdamadan izlediğim ender filmlerden bir tanesi. En son Avatar’ı izlerken bu şekilde bir hissiyat oluşmuştu bende. Size tavsiyem mutlaka izleyin. Ama orjinal dil ile izleyin. Robert Downey Jr.’in oyunculuğuna diyecek yok zaten. Kendisini Iron man filmlerinde oldukça ispat etmiş biri.

Güzel vakit geçirmeniz dileğiyle…

Gelelim filmin konusuna; Arthur Conan Doyle’un dünyaca ünlü karakteri Sherlock Holmes’ün dinamik yeni uyarlamasında Holmes (Robert Downey Jr.) ve cesur ortağı Watson (Jude Law) en son maceralarına atılıyorlar.

Dövüş tekniklerini, efsanevi zekası gibi silah olarak kullanan Holmes, bu macerasında ülkesini yok edebilecek ölümcül bir komployu aydınlatmak için yeni bir düşman ile savaşıyor.

Robert Downey Jr., efsanevi dedektif Sherlock Holmes’ü daha önce hiç yapılmamış bir şekilde canlandırıyor. Jude Law doktor ve bir savaş gazisi olan, Holmes’ün güvenilir çalışma arkadaşı Watson rolünde yer alıyor., Holmes’ü alt eden ilk ve tek kadın olan ve dedektifle halen çalkantılı bir ilişki sürdüren Irene Adler rolünü Rachel McAdams üstleniyor. Mark Strong gizemli yeni düşman Blackwood rolünü oynuyor. Kelly Reilly ise Watson’ın ilgilendiği Mary rolünde yer alıyor.

Filmin konusuna gelince; Norma ve Arthur Lewis küçük bir çocukları olan ve banliyöde yaşayan bir çifttir. Günün birinde kapılarının önüne bırakılan tahta bir kutuyla tüm hayatları değişmeye başlar.

Kutunun yanında bir de not vardır. Not üzerinde, eğer kutunun üstündeki düğmeye basarlarsa bir milyon doların sahibi olacakları yazılıdır. Ancak bu durum dünyanın bir köşesinde hiç tanımadıkları bir insanın ölmesine sebep olacaktır. Norma ve Arthur kendilerini ahlaki bir ikilemin içerisinde bulucaklardır. Zor bir karar onları bekler.

Donnie Darco ile gönlümüzde taht kuran, Kıyamet Öyküleri ile kafalarımızı karıştıran yönetmen Richard Kelly’nin son filmi The Box bakalım seyircide bu sefer nasıl bir tepki yaratacak.

Bu arada film 26 Mart’ta vizyona girecek…