Filmin yapımcısı, senaryo yazarı, yönetmeni ve başrol oyuncusu Charles Chaplin ‘dir. Ayrıca filmin müzikleri de Charles Chaplin’e aittir. Filmin diğer başrol oyuncusu ise Paulette Goddard ‘dır. Chaplin, aralarındaki yaş farkına rağmen çekimler bittikten sonra rol arkadaşı Goddard ile evlendi, bu Chaplin’in 3. evliliğiydi.

1930′lu yıllarda hüküm süren Büyük Ekonomik Buhran sırasında makineleşmenin de etkisi ile bozulan ekonomik ve toplumsal koşulları, artan işsizlik sorununu dile getiren bu film Charlie Chaplin’in ilk kez 1914 yılında yarattığı Küçük serseri (Şarlo) tiplemesine dayanan son filmdir. Her filminde daha da mükemmeliyetçi olan Chaplin, “Asri Zamanlar”‘ı o dönem için rekor sayılabilecek bir süre olan 10 ayda çekmiş ve kurgu öncesi 100 kilometre uzunluğunda negatif film harcamıştı. Chaplin’in “Modern Times”‘da Komünizm propagandası yaptığı ileri sürüldüğü için film ABD’de gişede pek başarılı olamadı, 1,5 milyon dolara malolan film ancak 1 milyon dolar hasılat yaptı. Aynı nedenle Almanya ve İtalya’da da yasaklandı. Avrupa’nın geri kalanında ise çok büyük başarı kazandı.

Her ne kadar filmde bazı ses ve müzik efektleri kullanılmış da olsa bu sessiz bir filmdir ve Chaplin’in çevirdiği son sessiz filmdir. Chaplin bu ‘sessiz’ filmi çevirdiği tarihte sinemada ses yaklaşık 10 yıldan beri kullanılmaktaydı. Chaplin, sessiz filmlerin duyguları daha iyi yansıttığını düşünüyordu.

Amerikan Film Enstitüsü (AFI)’nin “tüm zamanların en iyi filmleri” arasında 78. sırada gösterdiği “Asri Zamanlar”, 1989 yılında Amerika Birleşik Devletleri Kongre Kütüphanesi tarafından “kültürel, tarihi ve estetik olarak önemli” filmler arasına seçilerek ABD Ulusal Film Arşivi’nde muhafaza edilmesine karar verilmiştir.

Konusu
Bir fabrikada montaj hattında monoton bir işte ve delicesine bir tempoda çalıştırılan bir işçi (Charles Chaplin) tempoya ayak uyduramaz ve zamanla ruhsal çöküntüye uğrar. Monoton vida sıkma işinden alınarak deneysel bir ‘otomatik yemek yedirme makinası’nda kobay olarak kullanılır. Bir dizi şanssız olay sonucunda patronları onun delirmiş olduğuna kanaat getirerek bir akıl hastanesine gönderirler. Buradan çıktığında da tesadüfen elinde salladığı kırmızı bir bayraktan ötürü komünist bir provokatör zannedilerek bu kez de hapishaneye gönderilir. Burada toplu bir firarı engellediği için ödül olarak serbest bırakılır. Sokakta babası grev sırasında öldürülen bir genç kızla (Paulette Goddard) tanışır ve onun arkadaşı ve koruyucusu olur. Ona bakabilmek için birkaç işe girer ama hepsinden de kısa sürede atılır, zaman zaman da tekrar hapse girer çıkar. Hapiste olduğu bir zamanda kız gece kulüplerinden birinde dansöz olarak çalışmaya başlar ve Şarlo’ya da aynı yerde bir iş bulur. Serbest bırakıldıktan sonra işe başlayan Şarlo, masalara şarkı söyleyerek servis yapan bir garson olarak kısa sürede büyük bir başarı kazanır, ama bu mutlulukları uzun sürmez. Zira yetimhane yetkilileri kızı geri alabilmek için peşlerindedir ve ikili mecburen oradan kaçmak zorunda kalır. Bütün olanlardan yılan genç kız moralsiz bir şekilde “Bunca zahmete değer mi?” deyince Şarlo ünlü repliğini tekrarlar: “”Gülümse, umudunu kaybetme, başaracağız” (Filmin tema müziğinin adı da Smile dır (Türkçesi: Gülümse) ve bu replik sinema tarihine ara yazısı ile verilmiş son replik olarak geçecektir). Son sahnede tüm Şarlo filmlerinde olduğu gibi ikiliyi Kaliforniya otoyolunda yeni maceralara doğru giderlerken görürüz.

Oyuncu Kadrosu

• Paulette Goddard – Kimsesiz sokak çocuğu
• Henry Bergman – Kafe sahibi
• Tiny Sandford – Koca Bill
• Chester Conklin – Tamirci
• Hank Mann – Soyguncu
• Stanley Blystone – Sokak çocuğunun babası
• Al Ernest Garcia – Electro Çelik şirketinin başkanı
• Richard Alexander – Charlie’nin hücre arkadaşı
• Cecil Reynolds – Papaz
• Mira McKinney – Papazın karısı
• Murdock MacQuarrie – J. Widdecombe Billows
• Wilfred Lucas – Çocuk polisi
• Edward LeSaint – Şerif Couler
• Fred Malatesta – Şef garson
• Sammy Stein – Türbin operatörü
• Juana Sutton – Göğsü düğmeli elbisesi olan kadın
• Ted Oliver – Billows’un yardımcısı
• Norman Ainsley – Billows’ assistant (uncredited)
• Bobby Barber – İşçi
• Heinie Conklin – Üretim bandındaki işçi
• Gloria DeHaven – Gamin’in kızkardeşi
• Frank Hagney – Dok işçisi
• Chuck Hamilton – İşçi
• Lloyd Ingraham – Kafe patronu
• Walter James – Üretim bandının formeni
• Edward Kimball – Doktor
• Jack Low – İşçi

Film Müziği
Resmi kayıtlara göre “Asri Zamanlar”‘ın müziğini bizzat Charlie Chaplin bestelemişti, ancak parçaların düzenlemelerini yaparken kendisine Alfred Newman yardımcı olmuştu. Filmin romantik tema müziği Smile’a sonradan şarkı sözleri de yazılmıştı. Pop müziğinin günümüzde bile çok tanınan bu popüler parçasını önce Nat King Cole plak yapmıştı. Arkasından da Diana Ross, Michael Bublé, Michael Jackson, Liberace, Judy Garland ve Madeleine Peyroux gibi birçok ünlü şarkıcı bu şarkının coverlarını yapmışlardı.

Film Hakkında Notlar

• 1989 yılında Kongre Kütüphanesi tarafından kültürel öneminden dolayı filmin Amerikan Ulusal Film Arşivi’nde muhafaza edilmesine karar verilmişti.
• Amerikan Film Enstitüsü 2007 yılında filmi tüm zamanların en iyi filmleri sıralamasında 78.ci olarak ilan etmişti.
• “Asri Zamanlar”, her zaman IMDb’nin “en iyi 250 film” listesine girmekte ve sıralamada sürekli olarak üst sıralarda yer almaktadır.
• Filmin tema müziği olan Smile’ı da Charles Chaplin bestelemişti. Bu müzik daha sonra Jerry Lewis tarafından tanıtım/sinyal müziği olarak kullanılmıştı.
• Film o yıllarda Almanya ve İtalya’da yasaklanmıştı.
• ABD’de Amerikan Aleyhtarı Faaliyetler Komitesi 1947 yılında politik bakış açısı nedeni ile bu film başta olmak üzere Chaplin’in bazı filmlerinden dolayı onun bir komünist olduğuna kanaat getirmişti. Chaplin bu iddiayı şiddetle reddetmiş ve çok kırılmıştı. Bundan sonra da ülkeyi terkederek İsviçre’de yaşamaya ve bir daha asla Amerika’ya dönmemeye yemin etmişti. 1952 yılında İsviçre’ye yerleşti ve 1977′deki ölümüne kadar orada yaşadı.
• Bazı deneysel filmler hariç tutulduğunda bu film sinemada konuşmaların ara yazıları ile verildiği son uzun metrajlı büyük film olarak tarihe geçmiştir. Hatta filmin sonunda Charlie Chaplin’in sözü olan “Gülümse,umudunu kaybetme, başaracağız” repliği ara yazısı ile verilmiş son replik olarak sinema tarihine geçmiştir.
• Chaplin bu filmde birlikte rol aldığı Paulette Goddard ile kamuoyunu fazlasıyla meşgul edecek uzun süreli bir birliktelik yaşadı. O zaman Chaplin 47, Paulette ise 26 yaşındaydı.
• Chaplin bu filmi aslında sesli olarak çekmeyi düşünüyordu, hatta diyaloglarını bile yazmıştı. Ancak “küçük serseri” karakterinin pandomime daha uygun olduğunu düşünerek bundan vazgeçti ve filmi sessiz çekmeye karar verdi. Ancak filmde gene de bir miktar ses kullanılmıştır. Teknolojiyi temsil eden şeylerden sesler duyulmaktaydı, örneğin fabrika müdürünün kullandığı görüntülü iletişim aygıtlarından, mekanik satış elemanından ve hapishane müdürünün odasındaki radyodan sesler geliyordu. Bir de garson olarak çalıştığı restoranda Chaplin uydurma İtalyanca ile bir şarkı mırıldanıyordu. (Bu şarkının ana melodisi, Chaplin’in arkadaşlarıyla öğle yemeklerini yedikleri bir lokantada sık sık söyledikleri I Want a Lassie adlı şarkıya aittir.

Filmden Kareler

Yazan:

Çeviren: Başar Sabuncu, Bilge Emin

Yöneten: Işıl Kasapoğlu

Dekor Tasarım: Nurettin Özkönü

Giysi Tasarım: Gülümser Erigür

Işık Tasarım: İ. Önder Arık

Müzik: Cenap Oğuz

Rol Dağılımı: Bülent Emin Yarar, Yetkin Dikinciler, Gülen Çehreli, Cenap Oğuz

Konu:
Dünyaca ünlü Sırp yazar Duşan Kovaçevic’in yazdığı Başar Sabuncu ve Bilge Emin’in dilimize çevirdiği “Profesyonel” isimli tiyatro oyununda, Yugoslavya’daki büyük dönüşümden önceki ve sonraki toplumsal-politik yaşamı, bir entelektüelin yaşamöyküsü içinde, karakomedi türünde ve ironik bir üslupla anlatıyor. 40 yaşlarında bir edebiyat adamı, bir sekreter ve bir gizli polisin süprizlerle dolu soluk soluğa izlenecek hikayesi.

Tiyatro Oyunundan Sahneler

Kaynak: Devlet Tiyatroları

Yönetmen: Michael Greenspan
Senarist: Christopher Dodd
Oyuncuar: Adrien Brody, Caroline Dhavernas, Ryan Robbins
Konusu: Kaza yapmış bir arabanın içinde gözlerini açan adam hafızasını tamamen kaybetmiş; hatta kendi ismini bile hatırlamamaktadır. Sıkışan bacağını kurtardıktan sonra gelişen olaylar karşısında ne yapacağını şaşıran adamın tek gayesi hayatta kalmak olacaktır.

Fenix firmasının TK15 isimli el feneri sayesinde aydınlatma sorunumuz çözüme kavuştu.Feneri ülkemizde bulmak mümkün, ancak yurtdışında buraya göre oldukça ucuza satılmaktadır.

Fenix TK15, CR123A ya da 18650 pille çalışmaktadır. Ülkemizde CR123A ya da 18650 piller satılmakla birlikte pillerin şarjlısı bulunmamaktadır. Fener high modunda bile otomobillerin kısa farlarının bastıramadığı bir aydınlatma sağlıyor. Hem yayılarak önünüzü hem de uzun mesafeyi çok güçlü şekilde aydınlatıyor. IPX8 standartı ile üretilen fener su geçirmezlik özelliğine sahip.

Flash, Low, Medium, High, Turbo modları bulunan Fenix TK15;

Low modunda: 5 Lümen ışık ile 152 saat

Medium modunda: 47 Lümen ışık ile 23 saat

High modunda:143 Lümen ışık ile 6 saat 25 dakika

Turbo modunda: 337 Lümen ışık ile 1 saat 50 dakika ışık verebilmekte.

Biz bisiklet ile Turbo modunu kullanmayı hiç gerek görmedik.

Yalnız high modunda iken piller 6 saat dayandığı için çok fazla pil masrafı söz konusu olmakta. Biz de Ebay vasıtasıyla Hong Kong’tan bu pillerin şarjlısını sipariş verdik ve neredeyse İstanbul’da şarjsızına verdiğimiz para ile şarjlı pilleri satın aldık. Satın almak isteyenler şarjlı pillerin UltraFire marka olanlarını tercih etmeli.

Bisiklet kullanan ya da kamplı turlar yapan arkadaşlara aydınlanma sorununu kökten çözen ve bisiklete takmak için  aparatı da olan bu el fenerini şiddetle tavsiye ediyoruz.

Hint mitolojisinin ikinci büyük kaynak grubu destanlar ve Puranalar’dır. En eskisi Ramayana olarak kabul edilen destanların M.Ö. 200 ile M.S. 400 tarihleri arasında yavaş yavaş yazıya geçirildiği tahmin edilmektedir. İlk yazılıp bitirilen Ramayana sonra Mahabharata’dır. Bir destan mı yoksa Purana mı olduğu tartışılan Harivamşa ise her ikisinden de sonraki bir döneme aittir. Hindistan’da Maurya Hanedanlığı dönemi birçok din ve mezhebin kendini ifade etme yarışma girdiği ve taraftar kazanmaya çalıştığı bir dönemdir. Bu dönemde Vishnuitlerin destanlara egemen olduğunu ve destan kahramanları Rama ve Krishna’yı Vishnu’nun bir bedenlenmesi olarak gösterdiklerini görüyoruz. Oysa Caynist ve Buddhistler de kendi görüşlerini yaymaya çalışmakta ve destanların bağımsız bölümlerinde kendi etkilerini hissettirnekteydi.

Gençliğinde tıbba ve resme ilgi duydu. Ama II. Dünya Savaşı’ndan sonra her ikisinden de vazgeçerek fotoğrafçılığa başladı. Önceleri yalnızca fotoğrafın estetik olanaklarıyla ilgilenen Haas’ın ilk fotoğraf çalışmaları İsviçreli fotoğrafçı Werner Bischof’un etkisinde soyut ışık ve biçim denemeleriydi.

1947′de kadrolu fotoğrafçıları arasına girdiği Heute dergisinde kendine özgü belgesel bir üslup geliştirdi. İlk önemli fotoğraf öyküsü olan Geri Dönen Savaş Tutsakları (Prisoners of War Coming Home), uluslararası fotoğraf ajansı Magnum Photos’a çağrılmasını sağladı. Kısa bir süre sonra gerçekleştirdiği Yunanistan Mucizesi başlıklı fotoğraf öyküsüyle uluslararası düzeyde ün yaptı.

1950′de New York kentine yerleşti ve 1953′te Life dergisi için New York adlı fotoğraf dizisini hazırladı. Bunlar ilk renkli çalışmaları olduğu halde Haas’ın renk kullanımı üylesine özgündü ki, Life dergisi o güne değin görülmemiş bir biçimde, 24 sayfasını bu çalışmaya ayırdı.Haas 1955′te Paris’i, ertesi yıl Venedik’i görüntüleyen diziler hazırladı. Paris fotoğraflarında, fotoğraf makinesinin hareketinin renkli fotoğraftaki etkileri üzerine denemelere girişti. Bu denemelerini daha sonraki çalışmalarında da sürdürdü ve ünlü boğa güreşi dizisi gibi başarılı yapıtlar verdi.

1962′de New York kentindeki Modern Sanatlar Müzesi’nde kişisel bir renkli fotoğraf sergisi açtı.Ertesi yıl ilk fotoğraf kitabı Elements’ı yayımladı. Buradaki fotoğrafları, soyut tasarıma karşı yeniden uyanan ilgisini yansıtıyordu. Bu kitabı The Creation (1971), In America (1975), In Germany (1977), ve Himalayan Pilgrimage (1978) adlı kitapları izledi. 1980′de Brezilya’nın Sao Paulo kentindeki Sanat Müzesi, Haas’ın son 20 yıllık çalışmalarından oluşan bir toplu sergi düzenledi.

Osmanlı Hanedanı’nın bir üyesi olan II. Abdülhamid, Sultan Abdülaziz’in oğludur. Kuzeni Vahidettin’in 1918′de tahta geçmesinden sonra, II. Abdülmecid de veliaht olarak Dolmabahçe Sarayı’na gelir. Mili Mücadele yıllarında, ilerici kişiliği ve mücadeleye destekçi duruşu sebebiyle diğer şehzadeler arasından, Büyük Millet Meclisi’nce oybirliğiyle halife seçilir. Daha babasının hayatta olduğu dönemlerden itibaren sarayda Batılılaşma hareketlerinin yaşandığı bir ortamda büyür. Bu durum, babası öldükten sonra da devam eder. Resim dışında müzik, edebiyat, hat sanatı gibi sanatın diğer dallarına da ilgili bir kişiliktir. Bunların yanında Abdülmecid Efendi, pek çok sanatçıyı sarayda himayesi altına alarak ve aynı zamanda bir resim koleksiyonu oluşturarak sanat üretimini desteklemiştir. Osman Hamdi Bey, Salvatore Valerie gibi dönemin önemli hocalarından resim dersleri alan Abdülmecid Efendi’nin, özellikle portre alanında yoğun çalışmaları vardır. Portrelerden sonra en fazla üzerinde çalıştığı konu manzaralardır. İstanbul’un farklı bölgelerinden, resimsel değerlerin ön plana çıkartıldığı, romantik karakterde, zamansız manzaralar yapmıştır. “Sis” resmi, Abdülmecid’in politik değinmeleri de olan resimlerine bir örnek oluşturur. Bu resim, Tevfik Fikret’in II. Abdülhamid’in baskıcı yönetimini eleştirdiği “Sis” şiirinden esinlenilerek yapilmıştır, hatta ressam eserini Tevfik Fikret’e ithaf etmiştir.

Her ne kadar tarihçilerin çoğu bu dönemi monoteistik olarak tanımlasa da bazı araştırmacılar Atenizm’i monoteistik olarak tanımlamaz. Bu araştırmacılar gerekçe olarak, Atenizm döneminde insanların direkt olarak Aten’e değil, kraliyet ailesine ilahi gücünü Aten’den almış bir tanrılar panteonu gibi tapıldığını belirtirler. Yine de bu nokta tarihçiler tarafından çoğunlukla kabul görmemiştir.

Amarna hanedanlığının çöküşünden sonra, Kıptik Hristiyanlık ve daha sonra İslam’ın yükselişine kadar, orijinal Mısır panteonu ana inanç olarak devam etmiştir.

Heimdall bir kuştan daha az süre uyur, her zaman tetiktedir, kulağı çok keskindir Aesir’i düşmanlarına karşı korur ve gözetler.

Son savaş Ragnarok`ta Heimdall Loki`yle karşılaşır ve onu yener ancak aynı zamanda rakibinin darbelerine dayanamaz ve savaş meydanında canını verir.

Vedik dönemin diğer bir kaynağı Brahmanalar’dır Bunlar, kurban törenleriyle ilgili metinlerdir Kurbanı yaptıran brahmanlar, tanrı ile eş tutulur hale getirilmiştir Bu eserlerde, Rigveda’da popüler olan tanrılar yerine, eskiden pek önemi olmayan Pracapati yüceltilir; bunun da yerini, daha sonraki edebiyatta Brahma alır Diğer Vedik tanrılar da ortalıkta görünmekle birlikte, renkleri bir hayli soluktur ve bütün güçlerini kendilerine sunulan kurbanlara borçludurlar Bir yandan da Rigveda’da ikinci planda gözüken bazı tanrılar bu ayin edebiyatında birinci plana fırlamıştır Buna en iyi örnek Vishnu ve Rudra (Şiva)’dır Tanrıların ve şeytanların (asuralar) babası olarak görülen Pracapati, daha sonra Brahma olduğundan, bu üçü (Brahma-Vishnu-Şiva) destan döneminde oluşturacakları üçlünün işaretini verir gibidirler

Brahmanalar’a ek olarak yazılmış metinlere Aranyakalar (Orman Metinleri) denir Bunların ana konuşu kurban sembolcülüğü ve mistisizmi ile Brahman felsefesidir Bunlar, orman çilekeşlerinin oluşturduğu eserler olup, Upanishadlar ile aralarında kesin bir sınır çizmek olanaksızdır En büyük Upanishadlar’ın yazıldığı bağımsız metinlerin ait olduğu tarih, Buddha ve Panini’den öncedir Bu metinlerin mitolojik yönden çok zengin olduklarını söyleyemeyiz Pracapati gene popülerdir Rudra artık Şiva haline gelmektedir